Revista de Investigación "Etnografía", nº 2, 2010. I.S.S.N. 1989.8541.

                                      Web, http://mesondoforno.com.

PATRIMONIO ETNOGRÁFICO: CRUCEIROS DA PROVINCIA DE LUGO

FERNANDO ARRIBAS ARIAS.

CRUCEIRO ENXOITO (XERMADE)

O cruceiro é o elemento arquitectónico máis representativo da arte e da relixiosidade popular galega, testemuña da devoción dun pobo e da mestría e capacidade artística dos seus canteiros.
Aínda que non son patrimonio exclusivo de Galicia, pois deixando á parte as cruces de pedra da Bretaña e de Irlanda, podemos atopar fermosísimos exemplos en Portugal, País Vasco, Cataluña, Valencia, Baleares, etc. (a título anecdótico diremos que incluso en Ushuaia, doado pola comunidade galega de Arxentina, encontramos o que sería o cruceiro máis austral do mundo) foi en Galicia onde experimentaron un maior desenvolvemento e difusión, sendo o país con maior número de cruceiros e onde presentan unha maior variedade tipolóxica e acadaron un maior arraigo, ata converterse na manifestación máis significativa da nosa arte popular e nunha das imaxes máis típicas e tópicas da nosa paisaxe.
Algún autor considera que pode haber entre 10 e 15.000 exemplos, cifra que pode ser un pouco esaxerada xa que na Coruña, a única provincia totalmente inventariada grazas ao encomiable traballo de Luis Martín Ruíz, hai censados 1.669 cruceiros, número que, se o extrapolamos, podería darnos unha cantidade aproximada de 7.000, talvez algún máis. De todos os xeitos, e ata que se complete un catálogo de todos estes monumentos, estas cifras hai que tomalas como algo estimativo.

FALTA CARIÑO!

Asahi Pentax Espomatic. Obj.55mm.f/1,8.Pelicula Tri-X

Por los años setenta estuve practicando la separación de tonos (posterización); para ello se requería realizar tres contactos del negativo, uno para las altas luces, otro para las media y otro más para las bajas. Luego, con gran precisión debía de casarse perfectamente y con los mismos efectuar una ampliación. Era muy engorroso, ya que se realizaba sobre pelicula ortocromática (los contactos), trabajando con una luz ináctinica para el rojo. Todo ello en un lúgrube laboratorio, en que apenas se veía..
Hoy he estado investigando en Photoshop, para realizar lo mismo. Mucho más cómodo y totalmente controlable.

Asahi Pentax Espomatic. Ob.55mm.f/1,8. Pelicula Plux-X Pan de Kodak. Iso 100

Asahi Pentax Espomatic.Ob.24mm. Diapositiva Kodacrom-Iso 100

                               Revista de Investigación "Etnografía", nº 2, 2010. I.S.S.N. 1989.8541.

                                      Web, http://mesondoforno.com.

A ROMARÍA DA SENHORA DA PENEDA.

JOSÉ PINTO

SANTUARIO DA NOSA SENHORA DA PENEDA

O lugar da Peneda adquiriu expressão no século XVIII, em virtude da fixação dos trabalhadores e respectivas famílias, que se deslocavam para participarem nas obras do santuário e o culto à Senhora das Neves, muito provavelmente já estaria implementado a partir da primeira metade do século XIII. O culto à Senhora das Neves, na Peneda, poderia ter sofrido um grande incremento na segunda metade do séc. XVI em razão das grandes epidemias que grassaram por todo o País, nomeadamente, em Braga e Viana do Castelo, o que justificaria a deslocação de assinalável número de devotos à Peneda, a solicitaem a protecção da Virgem de semelhante flagelo (Pintor, 1976: 24-25). 

Asahi Pentas Expomatic-Pb.Supertakumar 55mm.f/1,8.Diapositiva Kodacrom.Iso 100

Esta fotografía, siempre me recordó el "neorrealismo italiano"

BABEL

Sempre construímos sobre o que hai edificado. Hai alguhas veces que algúns poñen unha columna nova na planta baixa, ben sexa porque se deteriorou  ou por meros conceptos estéticos. Tamén ocorre o mesmo na decoración do edificio, aínda que todos os esforzos van dirixidos a derradeira planta sinxelamente porque alí están as cámaras e polo tanto é a mais vistosa.

O PATRÓN

Nena de 9 anos con perfil normal que encontrase en terceiro de primaria, que fai o seu primeiro relato coa “promesa” de facer o segundo en Galego.
O relato vai corrixido in sito polo corrector, e guiado sobre todo nos renglons nove e dez. O título encontrouno ela dentro do seu relato, pero con  pre-dialogo para que elixira o mais intrigante.
Tamén cabe destacar que comezou moi ilusionada e de motu propio, pero rematou da mesma maneira, pero a ilusión  tiñaa posta en rematar

LA PLANTA RARA

Érase una  vez cuatro  amigas llamadas  Maria , Noah  y  Paula,  eran las tres Hadas , Maria era la Hada

              Revista de Investigación "Etnografía", nº 2, 2010. I.S.S.N. 1989.8541.

                    Web, http://mesondoforno.com.

                                           OS MITOS GALEGOS.   

                                                             XOSÉ MIRANDA.

     En prosa, na narrativa oral, distínguense tres xéneros: o conto, a lenda e o mito.

     Brevemente, o conto nárrase sabendo que é ficticio (é unha “patraña”, unha “fábula”) e podemos clasificalo, seguindo a Aarne en varios grupos, que direi a voa pluma: de animais (que son como a fábula clásica), chistes e anécdotas (moi realistas e mesmo naturalistas), contos de fórmula e contos “folclóricos ordinarios”, entre os que están os “marabillosos” nos que intervén a maxia, hai contrincantes sobrenaturais e probas que superar, etc. Como tal, os contos de Brancaflor, do Príncipe Lagarto, o cabalo Buligán, os tres pelos do demo, a princesa e o xigante, o olláparo, etc. Moitos dos seres míticos galegos aparecen precisamente neste último tipo de contos. Óllese que estes “contos de fadas” suceden nun mundo e nun tempo míticos por definición.

DOLMEN DE AXEITOS (RIBEIRA) (A CORUÑA)