Revista de Investigación "ETNOGRAFIA",  nº1, 2009. I.S.S.N. 1989 - 8541.  

Web, http://mesondoforno.com. 

INTRODUCCIÓN.

     Luís Hixinio Flores Rivas, nado en Balmonte (Castro de Rei), é un fotógrafo afeccionado, que movido polo puro interese polas diversas manifestaciones da cultura popular, foi coleccionando centenares de imaxes e logrou desenvolver unha técnica moi depurada, que lle valeu premios prestigiosos.

    Estas imaxes son, por un lado, testemuño dun estilo de vida que desaparece, e por outro constitúen un ejercicio de adestramento da mirada. Ensínannos como nos elementos aparentemente máis humildes, que con frecuencia pasan inadvertidos ao observador, se manifesta todo un mundo, o das xentes que habitan o medio rural, particularmente no territorio lucense, que é o que o viu nacer e co que está máis compenetrado, pero que son expresivos do acervo antropolóxico común da cultura de Galicia, dun pobo cunha identidade propia que se formula cunha linguaxe peculiar, non só no idioma oral e escrito, senón tamén o ámbito da expresión non verbal, na cal se plasma a pulsión comunicativa e a vontade plástica a través do quefacer cotián.

Carlos García Martínez
Director do Museo do Pobo Galego.

Revista de Investigación "ETNOGRAFIA",  nº1, 2009. I.S.S.N. 1989 - 8541.  

Web, http://mesondoforno.com. 

     O Castelo do Picato é unha penedía maxestosa que está na parroquia de San Lourenzo de Aguiar, no concello de Outerio de Rei. Desde o curuto, pódese agatuñar ata o bico por uns chanzos irregulares escavados na pena, vese a Terra Chá, moi chá, coma unha alfombra de herba mol a piques de levitar.

     Debaixo deste castelo de pedra hai un pazo  onde viven mouros e mouras aínda que agora, por mor das silvas e das hedras que alí medran, non se atina ben coa porta de entrada.

     En certa ocasión a unha veciña  da aldea máis achegada desapareceulle un porco e foi tras del ata o Castelo do Picato. Chamou e por entre os penedos víu saír o rancho e unha vella. O animal engordara, víase que fora ben tratado, e a vella, unha moura principal, preguntoulle polo prezo. A muller, sabedora de que os mouros soen ser xenerosos, díxolle que lle dese  a vontade.

Don Carlos Valcárcel Gay,cofundador del arte de la fotografía

Andaba perdido por uno de los pueblos lucenses. De pronto me encontré con esta escena:

------------------------------------------- 

¡HALA! 

CADA ÚN DELES BUSCA DESDE AGORA A SUA MÉDIA MURALLA 

A DUQUESA DE LU

E O DUQUE DE GO,

DIVORCIADOS

GRAVE PREOCUPACIÓN NO POVO DE LUGO 

As luguesas e lugueses levan dous dias deambulando perdidos polas ruas, ollando ao chao,

 sen se poder ollar á cara. Un andazo de vergoña percorre as ruas da cidade ducal. 

As autoridades estudan a posibilidade 

de interromper o paso no adarve da muralla, por mor da perigosa fenda. 

Dous segmentos irreconciliábeis alónxanse a cada minuto que pasa. 

A distáncia entre San Fernando 

e Bispo Aguirre medra por momentos.

---------------------------------------------------------

COMUNIDADE DE ARANTE (RIBADEO)

Revista de Investigación "ETNOGRAFIA",  nº1, 2009. I.S.S.N. 1989 - 8541.  

Web, http://mesondoforno.com. 

Artigo publicado  en “ Tempos de Festa en  Galicia”. T. I,  A Coruña: Fundación Caixa Galicia, 2006, paxs. 355-367.

TRAZOS XEOGRÁFICOS.

A comunidade de Arante está situada no extremo sudoeste do concello ribadense. Posúe , segundo o censo do 2003, douscentos setenta e oito habitantes distribuídos en oito entidades de población.  Trátase  dunha comunidade do interior do municipio, montañosa, cunha altitude media de 440 metros, aínda que amosa dous vales: un deles regado polo río Arante e o outro polo río Lexoso, que é onde se agrupa un importante continxente da súa poboación. No lugar da Ponte, importante núcleo de peregrinación no camiño norte que leva a Santiago, houbo no século dazaseis un salientable hospital de peregrinos.

No son los puros que se fuma un político muy conocido cuando se da  un chute de emociones directamente en vena viendo fútbol en el palco presidencial. ¡O sí!
No. Son ideas que se cuelan mientras duermes la siesta y tienes la radio encendida. Las neuronas bajan sus membranas y filtran tan solo aquellos sonidos que son compatibles con tu sueño. Las vírgenes aparecen por doquier transportándote por los escondrijos del cielo y ululan al cruzar los archivos que has ido tejiendo y colocando mientras te duraba la motivación.
Si no ha entendido nada, no se preocupe, yo tampoco.

Quizás si me explico de otra manera, logre yo entenderlo:

         El DIVÁN