En los días que mis derroteros estudiantiles me han acercado una vez más -siempre es una delicia, lo reconozco- a la poesía de fines del XIX y principios del XX, he podido releer de nuevo las teorías pedagógicas de la Institución Libre de Enseñanza sobre el placer por aprender y sobre todo por aprehender lo enseñado.

Cada 17 de maio celebramos dende o ano 63 o día de honra das nosas letras. Aínda que tan só sexa un día ó ano, damos pulo de todos aqueles que ó longo das nosas vida, collemos un lápiz para escribir un poema, un relato ou unhas letras na nosa lingua, o galego.

Foron tres homes da Real Academia Galega (RAG), Francisco Fernández del Riego, Manuel Gómez Román e Xesús Ferro Couselo, os causantes de que se instaurase esta data, a do 17 de maio, como Día das Letras Galegas. Os tres puxeron as miras nunha muller para situala como abandeirada deste día de homenaxe ás nosas letras: Rosalía de Castro.

No hace  mucho que conozco a Lomartí, pero hace mucho que conozco y admiro su obra.

Asahi Pentax Espomatic.Ob.24mm.Tri-X

Hoy, especie extinguida. El precio de una tónica, casi se multiplicó por 10

Normal 0 21 false false false MicrosoftInternetExplorer4

De entre las estampas más autóctonas que el viajero puede llevarse de Galicia entresacamos hoy, como homenaje, la foto de las mujeres agachadas en las rías y desafiando las temperaturas de las frías aguas en las costas: las mariscadoras. Se adentran en las aguas con la responsabilidad de adornar nuestras paellas, animar nuestras fiestas navideñas o por qué no, darnos un homenaje con una deliciosa mariscada en toda regla. Ellas son sin duda las sirenas gallegas, las auténticas reinas del mar.

Este año se le dedica a Uxio Novoneira, "El día das letras galegas".

Talmente parece que está recibiendo la noticia.

A CULTURA DA AUGA NA TERRA CHÁ (LUGO).

OS CANEIROS E A PESCA DA ANGUÍA(2).

ORLANDO VIVEIRO VEIGA.

Revista de Investigación "ETNOGRAFIA",  nº2, 2010. I.S.S.N. 1989 - 8541.

Web, http://mesondoforno.com.

Un dos aspectos patrimoniais máis relevantes a propósito da auga, na comarca chairega,  é o relacionado coa explotación dos recursos pesqueiros, nomeadamente o da pesca da anguía que, se ben no presente non pasa de ser un asunto anecdótico, en tempos non moi alonxados significou un aporte importante para as economías dos habitantes das ribeiras e mesmamente un factor a ter en conta na súa alimentación. Neste contexto o uso dos caneiros tivo consideración de ben patrimonial acorde con tal importancia e na evolución histórica do réxime de propiedade podemos observar como esta foi pasando dende un momento no que aparece concentrada en mans dos grandes mosteiros e señoríos, que os aproveitaban directamente, ata os derradeiros tempos da súa explotación en que practicamente están na súa totalidade en mans dos veciños das ribeiras. Entre estes dous momentos producíronse diversas relacións entre uns e outros, fundamentalmente reguladas polo sistema de foros e arrendamentos, operacións que pemitían aos propietarios obter un beneficio, cobrado xeralmente en anguías, sen asumir directamente a súa explotación.

"CANEIRO DE SANTO ANDRÉ". SAN ESTEBAN DE URIZ. RIO LADRA.

CHANTAS DE AMARRAR O APARELLO AO PÉ DAS BOCAS.

A estructura dun caneiro está conformada por uns muros de pedra, cimentados no leito do río, que partindo das marxes avanzan de esguello no sentido da corrente ata xuntar nun punto situado xeralmente na proximidade  dunha das beiras. Estes muros, chamados guiares, desvían a auga ata ese lugar no que unen formando unha plataforma pétrea donde hai unhas canles ou bocas, que facilitan a saída da mesma, nas que se coloca o aparello para a pesca da anguía. Tal plataforma recibe o nome de “pías” e a ela pode accederse ben por enriba dos propios guiares ou mesmo utilizando unha pontella situada augas abaixo dun deles. O conxunto completa en ocasións coa existencia dun caseto, utilizado para gardar aparellos ou mesmo proporcionar abrigo cando fose preciso, que pode estar construído encol das propias pías ou nunha das beiras do río.