BABEL

Sempre construímos sobre o que hai edificado. Hai alguhas veces que algúns poñen unha columna nova na planta baixa, ben sexa porque se deteriorou  ou por meros conceptos estéticos. Tamén ocorre o mesmo na decoración do edificio, aínda que todos os esforzos van dirixidos a derradeira planta sinxelamente porque alí están as cámaras e polo tanto é a mais vistosa.

A sucesións de vicisitudes o acontecementos que suceden na vida, en definitiva, os cámbeos que a Deusa Fortuna proporciona; é o que denominamos Avatares( verba orixinaria galega), que si o poñemos en singular é a película de moda do planeta.

Si ben a película de James Cameron perfecciona por riba o edificio en tecnoloxía de tres dimensións, gañando en profundidade; non é menos certo que pon columnas para proseguir a construción.

A parte de gañar os bos, e sobre todo a xustiza; perden os nosos, os semellantes, en prol dos diferentes si a xustiza vai parella con eles.

Perfecciona o alegato contra a voraxine na que nos atopamos das guerras e as destrucións a tutiplé do planeta pola avaricia duns poucos. Conseguíndollo sobre todo, pola visión en tres dimensións; casi me machaca a cabeza un anaco de rocha.

Algún día convertereime en cinéfilo, pero a simple vista penso que mama de varias fontes. A primeira e de Matrix dos irmans Wachowski, no referido ao  transvase do ego e a espiritualidade do marine ao outro Ser, habitante do planeta Pandora da tribu dos Habi.

Din outros que nos aspectos amorosos ou cariñosos da peli bebe da teta de Pocahontas; pode ser. Pero co    escudo babélico penso que ainda timorata-mente ten menxase subliminar. Quitando unha pedra no referente a que a penetración e o dominio e cousa só de homes, e poñéndoa a favor da intelixencia: A muller pode posuír tamén o instinto dun Ser que non sabe planificar estratexias: “No ceo é onde sela o pacto”. Voando coa besta, montando a besta.

Iso si, para vencer non hai  mellor aliado co cerebro dun americano, que ademais e apto para o amor en todos os abanicos e dimensións. E ata a Deusa Natureza rendese a os seus encantos. Fai Patria, e fai ben. “Patria armónica y económica, non desfeitas”

E para todos os públicos, e polo tanto non valen argumentos kafkaianos ni complexidades psicolóxicas dos traumas do cámbeo de corpo como facía o doutor extraño nos cómic. Ademais tendo en conta que o neno paga o mesmo ca min. Acerta de cheo.

O sistema xerárquico e sinxelo de mais, ainda que infantiloide, moi de moda nos nosos comportamentos: “ o que ten a moto mais guay e mellor tuneada e o puto xefe da tribu, e levase a chica con o rabo mais sexi e substancioso, os ollos mais sonrintes e acuiferos, e ollada más cariñosa. Mais nada. Para todos públicos.

Boa peli para os momentos de crises nos que nos atopamos; Relaxante,desestresante, gañan os bos, a Xustiza e a Natureza. Esa noite durmes como un pancho porque absorbete todas as complexidades sociais e, despertas pensando na segunda parte.

Igualiña que a serie que emitió a TV1 denominada a Señora. Si Avatar e pura combinación virtual,  a Señora é realidade de mais para 5 millóns de audiencia. Sin esperalo ensaian a morte subita;   carganse a l  Prota, espiden de fe, e por si non houbese traidores na historia en todos os sectores da poboación, deixan co cu o aire aos representantes dos traballadores. ¡Guai! Realidade Toledana. Esa noite durmes co o sistema do sono bloqueado.
Padre Casares na TV Galega ( trescentos mil) a lo menos era de humor, o que non sabemos e si hai alguén que a vive intensamente.
Pois mellor ¿Non?
Os que temos carcter atlantico con reminiscencias mediterraneas somos así, somos de padales fortes, gústannos as cousas a corazón aberto e disgustanos que a realidade se suba a xoroba da nosa fición.
¡ Trema Águila  vermella !