só no arte?

         

          Fai uns días a raiz de todo o traxín que montou o, todavia non asegurado, veto  por parte das autoridades, a o Gran Galego e Teólogo, Andrés Torres Queiruga, falando co meu amigo sobre a fe como don, decíame que él admitía o don no arte, pero non na fe, (Como si nona  tivéramos que estala exercitando as 24 horas do día tendo que fiarnos dende un cafe que nos din que é café ata o que nos contan e ofrecen diariamente os políticos).E si temos que exercitala é que un chisquiño dese don debemos telo todos. Tamén é verdade que dín que nos os galegos debemos tela en pequena dosis por aquelo de que nos teñen o resto dos mortais, por moi desconfíados, pero eso demostra que a fe aina

         Pois aproveitando a coyuntua, fago miñas estas verbas que en defensa da sua teolxia leín:

     ” Ensinounos a desprendernos da palla, visións en moitos casos cheas de superticións e maxia, coas que medramos e que están na base de boa parte do ateísmo actual. Descubriunos un Deus cercano que fai homes ceibos, fronte a moitos poderes solapados. Os seus escritos rezuman optimismo e FE nun Deus que é AMOR en acto. Ensinounos a pensar nun Deus coma un Pai non coma un xuiz sicópata ansioso de sangue.

       E por riba, tivo a orixinalidade de facer filosofía e teoloxía en galego e dende Galicia. Aprendín con él a vivir dende os  presupostos dunha fe razoada e razoable que fai irmáns en liberdade”

Un atisbo de esperanza

 

    Ante tanta oleada de información en todolos medios en torno a violencia e agresividade,a miña cabeza dáballe voltas na busca da causa, e mira ti por onde atópome nun libro con esta cita: 

      “La existencia corporal de cada criatura viva exige que ésta devore a otras criaturas, ya sean animales o plantas. La predación y la muerte son parte ineludible del modelo de vida biológica. La historia de la vida humana se halla en dependencia de la muerte sin la cual no habría desarrollo evolutivo de generación en generación”

    Entón díxenme: Teño que buscarlle a este absurdo material,mentras viva, un atisbo de esperanza que compense vivir entre os depredadores. De momento váleme unha solidaridade  universal e gratuita na que encontro grandes maestros en todolos tempos sexa Ghandi, Luter KIn ,o poverello de Asís ou o mesmo Xesús de Nazaret.